Wauw!

“Moeten we hier zijn?”
“Ja, ik denk het wel. Bellen we gelijk aan?
“Nou volgens mij komt de begeleider ook zo, laten we nog even wachten.”
Tien minuten later is ze er nog niet, dus we besluiten om maar even contact op te nemen.
“Goedendag, wij zijn er al, bent u er al bijna?”
“Hoi, ik zit in de auto. Bel vast aan, ze weet dat jullie komen, maak vast gezellig kennis.”

Zo begon onze dag. We gaan namelijk naar Suzan om haar te helpen in haar nieuwe huisje. Suzan is al vier jaar in Nederland samen met haar zoontje van dertien. Al die tijd hebben ze in een asielzoekerscentrum gewoond, maar nu eindelijk, sinds drie weken, hebben ze een eigen plekje kunnen krijgen. En geloof me, dit is een heel mooi huisje. Suzan kan zichzelf nog niet heel goed uitdrukken in het Nederlands, maar probeert het wel! Haar zoontje heeft gelukkig de kans gehad om naar school te gaan en zich de Nederlandse taal eigen gemaakt.

“Goedendag, wij komen jullie helpen vandaag.”
“Ja, kom verder. Willen jullie een kopje thee?”
“Nee dankjewel, we hebben net ontbeten en al koffie op. Wat kunnen we allemaal voor jullie doen.”
“De lampen moeten opgehangen worden, hierboven twee en beneden ook nog een aantal. Ohjah, hebben jullie ook verstand van wifi?”
“Gaan we regelen. Wifi? Tjah, moet vast wel lukken. We gaan daar ook naar kijken!”

Het is een mooi appartement, twee verdiepingen met alle ruimte. In de woonkamer staat niet meer dan een bank en twee stoelen. Beneden staan nog wat spullen onuitgepakt en de matrassen liggen gewoon op de grond. Wat krijg je dan toch een besef dat het leven niet voor iedereen zo voorspoedig gaat en dat je zo blij moet zijn met wat je allemaal wel niet hebt.

De eerste lamp wordt opgehangen. Dit gaat niet zonder slag of stoot, want de stoppen vliegen er gelijk uit. We moeten even inkomen zullen we maar zeggen. Ook kijken we naar de wifi verbinding. Helaas lukte dit niet gelijk en je merkte dat het jochie hier erg van baalde. Ondertussen is de begeleidster binnen gekomen en hij verteld meteen dat hij gisteravond zo had uitgekeken naar ons omdat wij de wifi konden regelen. Je voelde zijn teleurstelling, wat ons nog meer aandrong om vandaag alles te regelen. Na gebeld te hebben met de provider blijkt dat het abonnement iets later in gaat. Helaas, we kunnen echt niet meer betekenen dan dat we nu gedaan hebben.

“Mag ik jullie nog wat vragen?”
“Tuurlijk, wat kunnen we doen?”
“Zouden jullie ook mijn klok op kunnen hangen?”
“Doen we ook gelijk!”

Het jochie voelt zich steeds meer op zijn gemak en begint steeds meer opdrachten te verzinnen voor ons. Zo was er ook nog wat mis met de magnetron en dus de klok.

Alle fittingen hangen en zijn getest. Maar nog niet alle goede lampen waren aanwezig, dus deze moesten we nog even halen.

Alle lampen hangen, inclusief de goede lampen. De klok tikt, alleen de magnetron konden we niet meer repareren. Ook na nog even gebeld te hebben met de provider wordt er gewerkt aan de wifi.

“Dankjulliewel, echt heel fijn.”
“Fijn dat we jullie zo konden helpen. Geniet ervan en we wensen jullie heel veel succes en liefde.”

Wat is het mooi om deze mensen te kunnen helpen. En ook om aan de andere kant te beseffen hoe goed wij het allemaal hebben. Ook in deze tijd, coronatijd.

De Stadspen

0 reacties